Woudkinderen

Padu, Mee, Ala en Ooj zijn vier kinderen uit een ver land, in een andere tijd. Volgens de traditie van hun volk worden ze, wanneer ze ongeveer 12 jaar oud zijn, het woud ingestuurd. Daar moeten ze zien te overleven tot de volgende volle maan. Het belangrijkste is dat ze elkaar niet in de steek laten…

Op hun tocht beleven ze spannende avonturen. Als ze elkaar dan toch allemaal kwijtraken staan ze er, ieder voor zich, alleen voor… Zouden ze hun dorp ooit weer terugzien?

Een fragment:

"Bij het allereerste daglicht wordt Ala wakker. Haar ogen doen nog pijn; de vorige avond is ze huilend in slaap gevallen. Ze doet haar best om het gezicht van haar moeder voor zich te zien, maar ze weet niet meer precies hoe dat eruit ziet. Dan kijkt ze over de rand van haar hangmat naar beneden. Daar liggen Ooj en Padu, een stukje verder Mee, in een diepe slaap. Ala probeert na te denken. Wat doet ze hier eigenlijk nog? De anderen redden zich heel goed zonder haar. Ze hebben haar niet nodig voor eten of voor water, of om een slaapplaats te vinden, en zeker niet om de weg te wijzen. Alsmaar achter hen aan sjokken, ze heeft er genoeg van.

Een dauwdruppel valt op haar neus. Ze kijkt omhoog en ziet de zwarte schaduwen van takken tegen een donkerblauwe lucht. Voorzichtig strekt ze haar voeten over de rand en springt van de hangmat op de grond. Wat nu? Het maakt niet uit, ze kan net zo goed een stukje lopen en iets te eten zoeken. Zonder om te kijken gaat ze weg, ze let niet op boomwortels of op zwiepende twijgen. Ze zullen haar vast niet missen..."

Het boek is te bestellen bij Free Musketeers of rechtstreeks bij mij.